Patron szkoły - Jędrzej Śniadecki
Jędrzej Śniadecki - czytaj więcej
Szkoła na przestrzeni lat
- Lata 1874–1918. Okres Monarchii Austro-Węgierskiej
- Lata 1918–1945. Powstanie Państwowej Szkoły Przemysłowej
- Lata 1945–1950. Działalność Państwowej Szkoły Przemysłowej
- Lata 1950–1972. Technikum Mechaniczno-Elektryczne (TME)
- Lata 1972–1997. Zespół Szkół Zawodowych nr 3
- Lata 1997 – obecnie. Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych
- Współczesność. Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych
Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych im. Jędrzeja Śniadeckiego jest placówką, której korzenie sięgają 1874 roku, kiedy to powstała Państwowa Szkoła Przemysłowa.
Funkcjonowały tu pierwsze szkoły średnie w Bielsku:
- powstała w 1860 roku Państwowa Wyższa Szkoła Realna,
- utworzone w 1871 roku Państwowe Gimnazjum Klasyczne,
- oraz Państwowa Szkoła Przemysłowa, która później została przeniesiona do budynku przy ulicy Sixta.
Budynek przy ulicy Słowackiego 24, w którym obecnie mieści się ZSEEiM, jest kolebką bielskiego szkolnictwa.
Fragment prezentacji wykonanej przez nauczycielki ZSEEiM mgr inż. Monikę Rypień i mgr inż. Dorotę Walaszek z okazji 75-lecia TME
Lata 1874–1918. Okres Monarchii Austro-Węgierskiej
Początki naszej szkoły sięgają drugiej połowy XIX wieku i są ściśle związane z rozwojem przemysłu w Bielsku. Z niewielkiej prywatnej szkoły mistrzów tkackich placówka stopniowo się rozwijała, by w 1874 roku stać się częścią państwowego systemu oświaty jako szkoła zawodowa. Kształcono wówczas specjalistów m.in. w dziedzinach budownictwa i mechaniki.
W odpowiedzi na dynamiczny rozwój przemysłu włókienniczego i maszynowego, w 1881 roku szkoła została przekształcona w Państwową Wyższą Szkołę Przemysłową. Rozszerzono ofertę edukacyjną o nowe kierunki, a także organizowano liczne kursy zawodowe dla przyszłych mistrzów rzemiosła.
Przez wiele lat szkoła funkcjonowała w trudnych warunkach lokalowych. Przełom nastąpił w 1913 roku, kiedy oddano do użytku nowoczesny budynek przy ul. Sixta 20 wraz z zapleczem warsztatowym. Od tego momentu szkoła kształciła uczniów głównie na kierunkach mechaniczno–technicznym i chemiczno–technicznym.
Ostatnia reorganizacja szkoły przed wybuchem I wojny światowej miała miejsce w roku szkolnym 1910/1911. Polegała na likwidacji kierunku chemiczno-technicznego i utworzeniu w jego miejscu kierunku tekstylno-technicznego. I wojna światowa nie spowodowała poważniejszych zakłóceń w funkcjonowaniu szkoły.
W budynku tym rada miejska umieściła Szkołę Realną, Gimnazjum Męskie i Państwową Szkołę Przemysłową (tę ostatnią – aż do 1912 r.). Całość zwano Cesarsko Królewskimi Szkołami Średnimi (K.K.Mittelschule).
Przedstawiając dzieje naszej szkoły w latach 1913–1945 należy również zwrócić uwagę na dzieje budynku przy ul. Słowackiego 24. Budynek, projektu E. Rosta z Białej, powstał w latach 1873–1883 (styl neorenesansowy) na planie litery „E”, na cześć cesarzowej Elizabeth, żony cesarza Franciszka Józefa I.
Lata 1918–1945. Powstanie Państwowej Szkoły Przemysłowej
Rok 1918 był przełomowy. Przemiany polityczne na świecie, takie jak rozpad Monarchii Austro-Węgierskiej, klęska Niemiec i chaos rewolucyjny w Rosji, w połączeniu z determinacją Polaków do samostanowienia, doprowadziły do odrodzenia polskiej państwowości.
Po zakończeniu I wojny światowej i rozpadzie Austro-Węgier nadzór nad szkołą przejęła Rada Narodowa Księstwa Cieszyńskiego. Jedną z pierwszych decyzji było oddzielenie klas niemieckich od polskich oraz rozpoczęcie tworzenia polskiej Szkoły Przemysłowej.
Przełomowym wydarzeniem w historii szkoły był strajk okupacyjny polskiej młodzieży w październiku 1922 roku. Uczniowie domagali się wprowadzenia języka polskiego jako języka nauczania oraz polskiego kierownictwa szkoły. Protest spotkał się z szerokim poparciem społecznym i doprowadził do stopniowej likwidacji struktur niemieckich.
W roku szkolnym 1922/1923 szkoła stała się w pełni polską placówką i przyjęła nazwę Państwowa Szkoła Przemysłowa. Nowym dyrektorem został inż. Jerzy Stonawski, pod którego kierownictwem szkoła dynamicznie się rozwijała. Prowadzono czteroletnie wydziały mechaniczny i włókienniczy oraz liczne kursy zawodowe. Placówka została gruntownie doposażona w nowoczesne warsztaty, laboratoria i zaplecze techniczne, należące do najlepszych w Polsce.
W kolejnych latach rozbudowano infrastrukturę szkoły, powstały m.in. sala gimnastyczna, warsztaty specjalistyczne oraz obiekty sportowe. Wysoki poziom nauczania i wychowania sprawił, że bielska „Przemysłówka” stała się jedną z czołowych szkół technicznych w kraju, znaną także poza jego granicami.
Szczególny nacisk kładziono na wychowanie patriotyczne i rozwój zainteresowań uczniów. Działały liczne organizacje i koła, m.in. harcerstwo, chór, orkiestra, koła techniczne, fotograficzne i artystyczne. Szkoła prowadziła również bursę oraz system pomocy materialnej dla uczniów z uboższych rodzin.
Okres największego rozkwitu szkoły przypadł na lata 1935–1938.
1 września 1939 roku działalność Państwowej Szkoły Przemysłowej została przerwana. W czasie okupacji niemieckiej w budynkach szkoły funkcjonowała niemiecka szkoła techniczna. Po wyzwoleniu w lutym 1945 roku obiekty były w znacznym stopniu zniszczone i ograbione z wyposażenia, dokumentacji oraz zbiorów.
Lata 1945–1950. Działalność Państwowej Szkoły Przemysłowej
Po wyzwoleniu Bielska 12 lutego 1945 roku rozpoczęto odbudowę polskiego szkolnictwa.
Nauka rozpoczęta w kwietniu 1945 roku odbywała się w niezwykle trudnych warunkach lokalowych, bez odpowiedniego wyposażenia i pomocy dydaktycznych. Dzięki ogromnemu zaangażowaniu nauczycieli i uczniów szkoła stopniowo odzyskiwała swoją bazę lokalową.
W październiku 1945 roku placówka powróciła do budynku przy ul. Sixta, mimo że był on w znacznym stopniu zniszczony. Remonty prowadzono systematycznie, często przy udziale samych uczniów. Wówczas w budynku przy ulicy Słowackiego mieścił się Państwowy Instytut Robót Ręcznych.
W kolejnych latach szkoła intensywnie się rozwijała, kształcąc specjalistów dla szybko odbudowującego się przemysłu, szczególnie włókienniczego. Liczba uczniów dynamicznie rosła i pod koniec lat czterdziestych była ponad dwukrotnie wyższa niż przed wojną. Rozbudowano również zaplecze dydaktyczne – powstały nowe budynki i sale lekcyjne.
Do 1950 roku Państwowa Szkoła Przemysłowa funkcjonowała jako szkoła o kilku profilach kształcenia, m.in. mechanicznym, elektrycznym, włókienniczym oraz chemiczno-farbiarskim.
Lata 1950–1972. Technikum Mechaniczno-Elektryczne (TME)
Fundamentalne zmiany nastąpiły jednak dopiero w 1950 roku, kiedy to nastąpiła reorganizacja szkolnictwa średniego i w wyniku decyzji o likwidacji Państwowej Szkoły Przemysłowej powstały dwie odrębne szkoły: dwa wydziały, mechaniczny i elektryczny, przeniesiono do osobnego budynku przy ul. Słowackiego 24 i w ten sposób utworzono Technikum Mechaniczno-Elektryczne (TME). To właśnie dzięki temu na mapie Bielska pojawił się popularny „Mechanik”.
Pozostałe kierunki (włókienniczy i chemiczno-farbiarski) dały początek Technikum Włókienniczemu, które mieściło się nadal w budynku przy ul. Sixta.
Uroczyste rozpoczęcie pierwszego roku szkolnego w Państwowym Technikum Mechaniczno-Elektrycznym w Bielsku-Białej miało miejsce 1 września 1950 roku. Pierwszym dyrektorem TME został inż. Paulin Kasprzycki, a jego zastępcą ds. pedagogicznych prof. Teofil Molinek. W kolejnych latach szkołą kierowali również prof. Edward Bigaj i mgr Ludwik Gawlas, a kadra nauczycielska w znaczący sposób rozwijała ofertę edukacyjną i wychowawczą placówki.
W 1962 roku szkole nadano imię Pawła Findera, a uroczystość upamiętniono wmurowaniem tablicy pamiątkowej. W ramach rozbudowy powstały warsztaty szkolne, które prowadziły praktyczne zajęcia zawodowe i niewielką produkcję. Warsztaty były stopniowo modernizowane i w 1969 roku przeniesione na ul. Sixta.
Szkoła zapewniała również uczniom spoza Bielska możliwość nauki w internacie, który w 1953 roku został przeniesiony do nowego budynku przy ul. Piastowskiej 44. Dzięki temu TME przyjmowało młodzież z całej Polski, a nawet z zagranicy, m.in. z Algierii, Korei, Cypru i Konga.
TME kładło duży nacisk na rozwój zainteresowań i talentów uczniów. Już w latach 60. młodzież brała udział w Olimpiadach Fizycznych i Matematycznych. Działały też zespoły artystyczne, teatralne i recytatorskie, a chór szkolny odnosił sukcesy na szczeblu powiatowym i wojewódzkim.
Technikum Mechaniczno-Elektryczne przez ponad dwie dekady kształciło fachowców, rozwijało talenty i tworzyło tradycję, która stała się fundamentem dalszej działalności szkoły. Od 1950 do 1972 roku TME wykształciło 4688 absolwentów, którzy kontynuowali naukę na wyższych uczelniach i odnosili sukcesy zawodowe i artystyczne.
Lata 1972–1997. Zespół Szkół Zawodowych nr 3
1 września 1972 roku wskutek reorganizacji w Bielsku-Białej powstał Zespół Szkół Zawodowych nr 3, który powstał na bazie i kontynuował tradycje Technikum Mechaniczno-Elektrycznego.
Dyrektorem Zespołu od 1975 do 1997 roku był mgr Edward Jabłecki, a jego zastępcami byli doświadczeni nauczyciele i inżynierowie, którzy tworzyli spójną kadrę pedagogiczną szkoły.
W ramach ZSZ nr 3 uruchamiano nowe kierunki kształcenia: w latach 1982–1983 telekomutację i elektromechanikę, w 1985 roku elektronikę, a w 1993 roku teleinformatykę.
Placówka kształciła młodzież w systemie dziennym i zaocznym. W jego skład weszły m.in. 5-letnie Technikum Mechaniczno-Elektryczne, Technikum 3-letnie na podbudowie ZSZ, Liceum Zawodowe, Policealne Studium Zawodowe oraz Technikum Zawodowe dla Pracujących.
W 1974 roku z ZSZ nr 3 wyłączono szkoły dla pracujących i utworzono Ośrodek Kształcenia Ustawicznego, przekształcony w 1976 roku w Centrum Kształcenia Ustawicznego. Na dyrektora CKU powołano mgr Jana Dzidę. Dzięki jego staraniom w 1993 roku Centrum Kształcenia Ustawicznego przekształcono w Zespół Szkół Zawodowych nr 4 im. J. Śniadeckiego, obejmujący ZSZ, 5-letnie technikum oraz 3-letnie technikum dla dorosłych.
Był to czas znaczącego rozwoju szkoły, uczniowie odnosili znaczące sukcesy naukowe i sportowe. W latach 1983–1997 szesnastu uczniów zostało finalistami, a siedmioro laureatami Olimpiady Wiedzy Technicznej – jednej z najważniejszych olimpiad technicznych w Polsce.
Oprócz sukcesów naukowych uczniowie i absolwenci ZSZ nr 3 osiągali także wysokie wyniki sportowe. Najbardziej znany z nich, Jerzy Pietrzyk, reprezentował Polskę w lekkoatletyce na Olimpiadzie w Monachium.
Lata 1997 - obecnie. Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych
Rok 1997 stanowi niezwykle ważną datę w historii szkoły – doszło wówczas do połączenia, w wyniku czego powstał obecny Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych im. Jędrzeja Śniadeckiego w Bielsku-Białej. Funkcję dyrektora placówki, aż do roku 2008, pełnił zasłużony mgr Jan Dzida.
11 maja 1999 roku szkoła otrzymała imię Jędrzeja Śniadeckiego (polskiego lekarza i naukowca: biologa, chemika i filozofa, jednego z najwybitniejszych polskich uczonych epoki Oświecenia), kontynuując tradycje ponad 100 lat kształcenia technicznego w regionie.
10 marca 2000 roku odbyła się uroczystość nadania imienia i wręczenia sztandaru szkoły.
W roku 2005 powstają w naszej szkole nowe kierunki kształcenia.
Ważnymi wydarzeniami było połączenie naszego Technikum z Zespołem Szkół Energetycznych w 2003 roku oraz w roku 2012 z Zespołem Szkół Elektronicznych.
Współczesność. Zespół Szkół Elektronicznych, Elektrycznych i Mechanicznych
Szkoła od lat osiąga znakomite wyniki edukacyjne. Wielu uczniów otrzymywało stypendia Prezesa Rady Ministrów, Ministra Edukacji Narodowej oraz lokalnych władz. Uczniowie odnosili także sukcesy w Olimpiadzie Wiedzy Technicznej, Olimpiadzie Elektrycznej i Elektronicznej, Olimpiadzie Fizycznej, Olimpiadzie Wiedzy Ekologicznej oraz Konkursie „Sprawny w zawodzie”. Szkoła regularnie zajmuje czołowe miejsca w Wojewódzkim Konkursie Prac Dyplomowych, a jej absolwenci odnoszą sukcesy zawodowe i naukowe.
Obecnie w ZSEEiM funkcjonują dwa typy szkół, które kształcą w nowoczesnych zawodach:
- 5-letnie Technikum:
- technik programista
- technik informatyk
- technik elektronik
- technik elektryk
- technik mechatronik
- technik mechanik
- 3-letnia Szkoła Branżowa I Stopnia:
- elektryk
Dziś ZSEEiM to nowoczesna szkoła techniczna, która jest jednym z wiodących ośrodków edukacyjnych w regionie, w której uczniowie zdobywają wiedzę, umiejętności praktyczne i przygotowanie do kariery zawodowej. Historia szkoły, wypracowana przez pokolenia nauczycieli i uczniów, stanowi fundament, na którym każdy obecny i przyszły uczeń może budować swoją edukacyjną przyszłość.
